Η Β’ Εθνική ήταν πολύ μικρή κατηγορία για να χωρέσει  το μέγεθος της ΑΕΛ. Φωτογραφίες studio: Κώστας Κυριαζής-FOTO ARTISTI
Ο Παναγιώτης Κατσιαρός είναι ο πιο κατάλληλος ποδοσφαιριστής της ΑΕΛ για να μιλήσει για το θέμα αυτού του “must”. Και αυτό γιατί είναι ο πιο παλιός ποδοσφαιριστής του σημερινού ρόστερ της ομάδας και έχει ζήσει μαζί της πολλές δυνατές (θετικά και αρνητικά) στιγμές. Αλλά και έχει αγωνισθεί σε ομάδες διαφορετικού βεληνεκούς μεταξύ τους. Ξεκίνησε από τον Άρη (6 χρόνια βασικός) συνέχισε στον Πανιώνιο, μετά στην Κέρκυρα και κατέληξε στην Λάρισα το 2005. Από τότε έχει κερδίσει ένα πρωτάθλημα (Β’ Εθνικής), ένα Κύπελο Ελλάδος, έξοδο στην Ευρώπη και πρόκριση στους ομίλους αλλά και δύσκολες περιόδους όπως την χρονιά που η ομάδα σώθηκε την τελευταία αγωνιστική ή σαν την φετινή χρονιά που δεν κατάφερε μέχρι στιγμής η ΑΕΛ να δικαιώσει τις ελπίδες που δημιουργήθηκαν στην αρχή της περιόδου. Είναι από τα αγαπημένα παιδιά της κερκίδας λόγω του χαρακτήρα του αλλά και της αγωνιστικής προσφοράς του μια και είναι πολύτιμο εργαλείο στα χέρια κάθε προπονητή.
Έχοντας ζήσει «ποδοσφαιρικά» λοιπόν, στην Θεσσαλονίκη, στην Αθήνα, στην Κέρκυρα και στην Λάρισα έχει το μέτρο σύγκρισης στην σχέση κόσμου-ομάδας. Έτσι του ζητήσαμε να μας μιλήσει για το πώς βιώνει ο ίδιος το “φαινόμενο” ΑΕΛ.
Παναγιώτη στην Λάρισα υπάρχει μια γενικευμένη λατρεία για την ομάδα της πόλης. Θα ήθελα να μου πεις πως την εισπράττεις εσύ σαν ποδοσφαιριστής.
-Θα σου πω πως άρχισα να το βιώνω αυτό. Όταν πρωτοήρθα στην ΑΕΛ το 2005 με την ομάδα στην Β’ Εθνική έβλεπα παιδιά με φανέλες άλλων ομάδων που έλεγαν «είμαι και αυτό και ΑΕΛ». Ποτέ δεν έλεγαν «είμαι π.χ. ΠΑΟ», πάντα έβαζαν και την ΑΕΛ μέσα. Σήμερα αυτό έχει αλλάξει. Όλοι είναι απλά ΑΕΛ. Σε αυτό βοήθησε το γεγονός της επιστροφής της ομάδας στην μεγάλη κατηγορία. Έλειπε πραγματικά η Λάρισα από το Ελληνικό ποδόσφαιρο. Με το που γύρισε η ΑΕΛ στην μεγάλη κατηγορία κατέκτησε κάποια πράγματα και αυτό έπαιξε σίγουρα ρόλο. Το ωραίο είναι ότι ασχολούνται όλοι και οι γυναίκες και τα παιδιά με την ομάδα. Αυτό είναι πολύ όμορφο συναίσθημα για έναν ποδοσφαιριστή. Βγαίνεις στον δρόμο και υπάρχει αυτή η αναγνωρισιμότητα που σε όλους αρέσει, ο κόσμος έρχεται και μιλάει μαζί μας προσπαθώντας να βοηθήσει ο καθένας με τον τρόπο του την ομάδα. Είναι ένα πολύ ωραίο συναίσθημα γιατί δεν νιώθεις μόνος. Νιώθεις τον κόσμο δίπλα σου, γίνεσαι μέλος μιας μεγάλης οικογένειας. Αυτό το έζησα μόνο εδώ στην Λάρισα.  
Έχεις παίξει σε πόλεις μεγαλύτερες όπως η Θεσσαλονίκη και η Αθήνα αλλά και σε μικρότερες όπως η Κέρκυρα. Θα ήθελα να μου πεις ποια είναι η διαφορά στην χημεία μεταξύ παικτών και φιλάθλων κάνοντας μια σύγκριση.
-Στις άλλες πόλεις αντιμετωπίζουν διαφορετικά τις ομάδες που ακολουθούν. Εμείς εδώ – και λέω εμείς γιατί μετά από τόσα χρόνια νιώθω και Λαρισαίος και ΑΕΛ – είμαστε σαν ένα μικρό Γαλατικό χωριό αλλά με πολύ κόσμο, που είναι όλοι ΑΕΛ που αγαπάνε την ΑΕΛ και όλοι μαζί ενωμένοι «πολεμάμε» εναντίον όλων. Και νιώθω ότι τις περισσότερες φορές είμαστε κερδισμένοι γιατί εμείς πιστεύουμε σε μια ιδέα. Σε μια διαφορετική ιδέα από άλλες ομάδες που καλώς ή κακώς έχουν περισσότερα πράγματα. Είτε αυτά είναι χρήματα, είτε συμφέροντα είτε κόσμος. Εμείς έχουμε την ιδέα της μεγάλης ΑΕΛ και έχουμε πετύχει πράγματα για τα οποία οι περισσότερες ομάδες δεν μπορούν να μας κοιτάξουν στα μάτια. Εμείς έχουμε τίτλους που δεν έχει καμιά άλλη «επαρχιακή» ομάδα. Είμαστε εδώ και είμαστε μια υπολογίσιμη δύναμη. Γνωρίζω ότι και εντός αλλά και εκτός έδρας οι αντίπαλοι μας πάντα μας σέβονται και μας υπολογίζουν.
Είπες ότι εδώ παλεύουμε για μια ιδέα. Αυτό δεν είναι λίγο ρομαντικό και αφελές για το σύγχρονο επαγγελματικό ποδόσφαιρο και λίγο υποκριτικό για έναν επαγγελματία ποδοσφαιριστή;
-Το σημερινό ποδόσφαιρο είναι καθαρά μπίζνες, είναι μόνο για λεφτά. Αλλά αυτό μας κάνει διαφορετικούς. Γι’ αυτό και η ΑΕΛ είναι διαφορετική. Γι’ αυτό και πετυχαίνουμε πράγματα που δεν μπορούν άλλες ομάδες ακόμη και αν δεν έχουμε τόσα λεφτά, γιατί παλεύουμε για αυτή την ιδέα. Και ο κόσμος και η διοίκηση και εμείς οι παίχτες θέλουμε να κάνουμε την ομάδα μεγάλη. Έχουμε όνειρα, έχουμε οράματα. Γι’ αυτό είχα πει παλαιότερα όταν μπήκα στο πνεύμα της ΑΕΛ ότι είναι η πιο εξελίξιμη ομάδα της τελευταίας δεκαετίας. Όταν μέσα σε έξι χρόνια, τόσα είμαι στην ομάδα, ήρθες από την Β’ Εθνική και ενώ ήσουν στην Γ’  βγαίνεις στην μεγάλη κατηγορία και βγαίνεις Ευρώπη, ξαναβγαίνεις Ευρώπη, περνάς στους ομίλους και κερδίζεις κύπελο το θεωρείς λίγο; Είναι πολλά πράγματα και πολύ γρήγορα. Αν κοιτάξεις τον Ελληνικό ποδοσφαιρικό χάρτη θα δεις ομάδες που είναι χρόνια στην Super League και δεν ξέρουν τι θα πει Ευρώπη, τι θα πει τελικός κυπέλου, τι θα πει κατάκτηση κυπέλου. Δεν έχουν δει τίποτα ενώ εμείς έχουμε δει και έχουμε κατακτήσει πάρα πολλά πράγματα. Και αυτό γιατί πιστεύουμε σε μια ιδέα. Και όποιος έρχεται σε αυτή την ομάδα από τον μικρότερο μέχρι τον μεγαλύτερο πρέπει να ενσωματωθεί σε αυτή την ιδέα και να παλέψει γι’ αυτή την ιδέα της μεγάλης ΑΕΛ. Αλλιώς…
Αυτό που περιέγραψες νωρίτερα για το τι εκπέμπει ο κόσμος της Λάρισας το εισπράττετε και μέσα στο γήπεδο ή μόνο έξω στον δρόμο;
-Και μέσα στο γήπεδο και στην καθημερινότητα μας. Νομίζω ότι αυτό που δίνουν οι φίλαθλοι μας μέσα στο γήπεδο είναι πάρα πολύ όμορφο. Ακόμη και σε αυτό έχουμε αλλάξει επίπεδο εμείς. Υπάρχουν ομάδες που έχουν περισσότερο κόσμο από μας αλλά ο κόσμος αυτός με το να γκρινιάζει συνέχεια εκπέμπει αρνητική ενέργεια. Εμείς έχουμε κόσμο που ακόμη και όταν δεν παίζουμε καλά μα χεροκροτάει. Ξέρεις αυτό, αν είσαι από τους  ανθρώπους που έχουν την αίσθηση της τσίπας, του φιλότιμου να πω, σε κάνει να νιώθεις άσχημα. Λες ότι έχει έρθει τόσος κόσμος στο γήπεδο και εγώ δεν μπόρεσα να τον ευχαριστήσω και αυτός, παρόλα αυτά με χειροκροτεί. Νιώθεις ότι πρέπει να το ανταποδώσεις αυτό το πράγμα. Τουλάχιστον εγώ έτσι νιώθω γι’ αυτό λέω ότι πρέπει να τα δίνεις όλα μέσα στο γήπεδο. Αλλά και έξω από το γήπεδο είναι πολύ εκδηλωτικοί και μας στηρίζουν. Θυμάμαι ένα περιστατικό με έναν παππού που θα την θυμάμαι μέχρι να πεθάνω. Όταν βγήκαμε στην Super League ήρθε βουρκωμένος και μου λέει: Σ’ ευχαριστώ παλικάρι μου που ξαναφέρατε την ΑΕΛ εκεί που της αξίζει. Αλλά και μικρά παιδιά μας πλησιάζουν και μας λένε απίθανα πράγματα. Αυτή είναι η ΑΕΛ και γι’ αυτό δέθηκα μαζί της.
Και θέλω να πω και κάτι προσωπικό. Θεωρώ μεγαλύτερη στιγμή από όσες έζησα με την ομάδα την κατάκτηση του πρωταθλήματος της Β’ Εθνικής. Πάνω και από το κύπελο και από την πρόκριση στους ομίλους στην Ευρώπη. Γιατί τότε η ΑΕΛ επέστρεφε στον φυσικό της χώρο, τότε έβγαινε από την εντατική, τότε έβαζε τις βάσεις και για άλλους τίτλους και για άλλες μεγάλες επιτυχίες. Ήταν λοιπόν η πιο σημαντική στιγμή από τότε που ήρθα στην ομάδα. Και δεν θα καταλάβαινα πόσο μεγάλη ομάδα είναι αν δεν ζούσα και δεν έβλεπα το ότι δεν την χωράει η Β’ Εθνική. Είναι πολύ μικρή κατηγορία για να χωρέσει το μέγεθος της ΑΕΛ.  
Σε λίγες μέρες μπαίνουμε στο νέο γήπεδο. Εσείς στο τερέν και εμείς στις κερκίδες του. Τι σημαίνει αυτό για την ΑΕΛ και τι για το Ελληνικό ποδόσφαιρο.
-Θα ξεκινήσω από το Ελληνικό ποδόσφαιρο. Το εγχείρημα της Λάρισας δείχνει ότι αν μια ομάδα έχει όραμα και στόχο αν προσπαθήσουν πάρα πολύ οι άνθρωποι της μπορεί να τα καταφέρει. Και δείχνει τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουν όλες οι Ελληνικές ομάδες για να μπορέσουμε να ξεφύγουμε από αυτό το μίζερο Ελληνικό ποδόσφαιρο. Νομίζω ότι πρέπει όλοι να παραδειγματιστούν από την σημερινή ΑΕΛ για να δουν άλλη ομάδα, άλλη κουλτούρα και την οικογένεια στο γήπεδο. Να δούμε όλοι αυτό που βλέπουμε στο εξωτερικό και το ζηλεύουμε. Νομίζω ότι για μας είναι μια καινούρια αρχή. Αφήνοντας το ιστορικό Αλκαζάρ πίσω, εκεί που κερδήθηκαν τίτλοι εκεί που γράφτηκε η ιστορία της ΑΕΛ πρέπει να ξαναγράψουμε την νέα ιστορία της ΑΕΛ στο νέο γήπεδο. Αυτό μας γεμίζει με καινούριες ευθύνες. Πρέπει να ανταποκριθούμε στις προσδοκίες του κόσμου και της ομάδας.
Παναγιώτη πιστεύεις ότι το γήπεδο θα δώσει ώθηση σε σας για καλύτερη αγωνιστική συμπεριφορά ή για μεγαλύτερες επιτυχίες;
-Κατ΄ αρχήν θα αλλάξει το επίπεδο της ομάδας. Όταν ένας ποδοσφαιριστής μπαίνει σε ένα γήπεδο παλιό με κακό αγωνιστικό χώρο δεν έχει την ίδια διάθεση να παίξει μπάλα και να δουν οι φίλαθλοι ένα ωραίο παιχνίδι. Όταν μπαίνεις σε ένα ωραίο γήπεδο τόσο θέλεις παραπάνω να παίζεις και μπορείς πιο εύκολα να ξεδιπλώσεις το ταλέντο σου. Υπάρχει τεράστια διαφορά από την μια κατάσταση με την άλλη. Και όχι μόνο για μας αλλά και για τους φιλάθλους. Υπάρχουν γήπεδα που δεν προσφέρουν ούτε τα στοιχειώδη. Ένα σκέπαστρο ή μια τουαλέτα. Στην Ελλάδα υπάρχουν ακόμη γήπεδα χωρίς καθίσματα. Μιλάμε για γήπεδα του Ελληνικού πρωταθλήματος που είναι τραγικά. Σκέψου τι θα προσφέρει το καινούριο γήπεδο. Και μια και το ποδόσφαιρο είναι θέαμα θα προφέρουμε το καλύτερο που μπορούμε. Η Κυριακή είναι μια μέρα που ο καθένας την αφιερώνει στον εαυτό του κάνοντας πράγματα που του αρέσουν. Αν επιλέξει την ΑΕΛ εμείς θα προσπαθήσουμε να κάνουμε τις Κυριακές του καλύτερες προσφέροντας του καλό θέαμα αλλά και νίκες που θα του δώσουν χαρά. Γιατί το ποδόσφαιρο είναι χαρά και γιορτή.
Και ας κλείσουμε με κάτι καθαρά αγωνιστικό. Τι έφταιξε και μέχρι τώρα η ομάδα δεν είχε τα αποτελέσματα που όλοι περιμέναμε;
-Νομίζω ότι έφταιξε ότι και πέρσι. Είναι μια καινούρια ομάδα που οι ποδοσφαιριστές προσπαθούν ακόμη να βρεθούν μεταξύ τους αλλά το πράγμα δεν είναι εύκολο. Θέλει τον χρόνο του. Δεν μπορείς να γίνεις από την μια στιγμή στην άλλη να γίνεις μια ομάδα σαν αυτή που είχαμε πριν λίγα χρόνια και όλοι έλεγαν ότι παίζουμε το καλύτερο ποδόσφαιρο. Τότε ήμασταν αρκετά χρόνια μαζί για να το καταφέρουμε αυτό. Μας χρειάζεται λίγος χρόνος για να μάθει ο ένας τον άλλον. Μόνο ο χρόνος είναι το πρόβλημα μας για να αρχίζουν να αποδίδουν αυτά που μαθαίνουμε στις προπονήσεις. Συστήματα, τακτικές όλα αυτά. Γι’ αυτό από τον κόσμο ζητάμε να κάνει αυτό που έκανε μέχρι τώρα. Ενώ οι προσδοκίες τους ήταν πολύ μεγαλύτερες εμείς δεν καταφέραμε μέχρι στιγμής να φανούμε αντάξιοι αυτών των προσδοκιών αλλά ζητάμε υπομονή και χρόνο που μέχρι τώρα τα έδειξαν. Η ομάδα θα βελτιωθεί δεν μπορεί η κατάσταση να γίνει χειρότερη από αυτή που είναι τώρα. Απλά δεν μπορούμε να πούμε πόσος θα είναι αυτός ο χρόνος, αν θα είναι σε ένα, δύο ή τρία παιχνίδια. Θεωρώ ότι όλα τα παιδιά έχουν καταλάβει που βρίσκονται και τι ακριβώς είναι αυτή η ομάδα και για τον κόσμο αλλά και για μας τους ίδιους.  Ξέρουμε ότι πρέπει να πάρουμε αποτελέσματα και η ομάδα να είναι ψηλά γιατί έχει υψηλούς στόχους. Και με δεδομένο το νέο γήπεδο οι στόχοι γίνονται υψηλότεροι. Οπότε όποιος δεν μπορεί να ανταπεξέλθει σε αυτούς, δεν μπορεί και να μας ακολουθήσει…