Τον Σταύρο Νικολαίδη τον έμαθα  σαν “Μιχαλάκη” στην θρυλική σειρά “Τα Εγκλήματα” αλλά τον γνώρισα στο “Μικρό θέατρο” στην πρεμιέρα της παράστασης που παίζεται τώρα με τίτλο “Βόμβα Μολότοφ”. Συμπαθητικό παρουσιαστικό, μόνιμα χαμογελαστός και πολύ χιούμορ. Σε μπερδεύει. Είναι 19, ίσως 25 ή 32 χρονών;

Και όμως είναι 40 με μεγάλη εμπειρία και μακριά διαδρομή σαν ηθοποιός.
Γεννημένος στον Βύρωνα το 1970 με ρίζες από την Σμύρνη και την Λάρισα (η μητέρα του είναι Λάρισαία) αποφοίτησε από την ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΤΟΥ ΩΔΕΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ το 1994 αλλά την θεατρική του καριέρα την είχε ήδη ξεκινήσει πολύ νωρίτερα, μαθητής ακόμα της Γ΄ Λυκείου δίπλα στην Έλσα Βεργή και μάλιστα σε βασικό ρόλο.
Από τότε συμμετείχε σε πάρα πολλές θεατρικές παραστάσεις με πιο χαρακτηριστικές το “Σεσουάρ για δολοφόνους” (τόσο στην Αθήνα όσο και σε μεγάλη περιοδεία), την “Ηλέκτρα” μια Λυρική τραγωδία του Μίκη Θεοδωράκη που σκηνοθέτησε ο Νίκος Κούνδουρος στο Ηρώδειο, Την “Χαρτοπαίκτρα του Δημήτρη Ψαθά”  
Επίσης είχε έντονη παρουσία στην μικρή οθόνη όπου τον είδαμε στις σειρές «Ιατρικό απόρρητο» (ΑΝΤ1), «Λόλα» (ΑΝΤ1), «Η απλή μέθοδος των τριών» (MEGA), «Άνω-Κάτω» (ΑΝΤ1), «Έκπτωτος Άγγελος» (ΑΝΤ1),  «Απαγορευμένη αγάπη» (MEGA)  ενώ χαρακτηριστικοί ήταν οι ρόλοι του στις σειρές «Με θέα στο πέλαγο», «Λόλα» και κυρίως στα «Εγκλήματα».
Ούτε από τον κινηματογράφο έλειψε όμως ο καλός ηθοποιός. Έπαιξε στις ταινίες «Ηνίοχος» του Αλέξη Δαμιανού, «Ροζ ολοταχώς» του Δημήτρη Γιατζουτζάκη, «Οι γενναίοι της Σαμοθράκης» του Σταμάτη Τσαρούχα και «Ι LOVE KARDITSA» του Στράτου Μαρκίδη. Πρόσφατα τελείωσε τα γυρίσματα της ταινίας «ΛΑΡΙΣΑ Εμπιστευτικό» που θα βγει στις αίθουσες αρχές του 2012.
Με όλα τα παραπάνω και με τις Λαρισαϊκές καταβολές του, τον θεώρησα το κατάλληλο άτομο για μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης. Και δεν είπαμε και λίγα.
 
-Σταύρο κατά αρχή ας πούμε για την καταγωγή σου. Είσαι μισός Λαρισαίος μια και η μητέρα σου είναι από εδώ. Έχεις επαφή με την πόλη και πόσο Λαρισαίος νιώθεις;
-Μπορώ να σου πω ότι τα τελευταία χρόνια νιώθω όλο και πιο Λαρισαίος. Πιο μικρός, με το ψώνιο της Αθήνας, πολλές φορές δεν λέγαμε και την καταγωγή μας. Όλοι όμως, όσο μεγαλώνουμε έχουμε την τάση να γυρνάμε προς τις ρίζες μας. Και επειδή η μητέρα μου έχει αρκετά αδέλφια πάντα είχα επαφή με την Λάρισα. Απλά τώρα την νιώθω πιο πολύ μέσα μου.      
-Να πάμε τώρα στα του θεάτρου. Θα ήθελα να μου πεις λίγα λόγια για την παράσταση. Τι μπορεί να κερδίσει απ’ αυτή ένας θεατής;
-Πρώτα απ’ όλα αυτό που λείπει από όλους σήμερα, το γέλιο. Το χαμόγελο. Αυτός ήταν άλλωστε ο στόχος της κωμωδίας πάντοτε. Η συγκεκριμένη είναι μια κωμωδία που γελάει πολύ ο κόσμος χωρίς να είναι εύκολη και φθηνή. Είναι βασισμένη σε νεανικά διηγήματα του Τσέχωφ που διασκεύασε αργότερα πολύ έξυπνα ο Νηλ Σάϊμον ένας από τους μεγαλύτερους, κατά την γνώμη μου, κωμωδιογράφους του 20ου αιώνα. Είναι μια παράσταση γρήγορη και κεφάτη, ένα έργο σπονδυλωτό μια και βασίζεται σε διάφορες ιστορίες. Παρά το ότι έχει γραφεί πριν τόσα χρόνια υπάρχουν αναφορές σε τύπους και καταστάσεις που ισχύουν ακόμη και σήμερα.
-Το “Μικρό Θέατρο” είναι γνωστό στους Λαρισαίους για δυο πράγματα. Για τις ποιοτικές παραστάσεις και για το ότι είναι μια μικρή, παρεϊστικη θα έλεγα, αίθουσα. Αυτό εσάς σας βοηθάει ή σας δημιουργεί πρόβλημα;
-Εμένα μου αρέσει γιατί είμαι άνθρωπος της παρέας και με φέρνει πιο κοντά με το κοινό με το οποίο
μου αρέσει να «παίζω», να έχω επαφή. Σε ένα τέτοιο χώρο ακόμη και λάθη ή ατυχήματα τα εκμεταλλεύομαι βγάζοντας γέλιο και αυτό το ξέρουν όσοι έχουν παρακολουθήσει την παράσταση. Ξέρεις, οι Λαρισαίοι είναι διαφορετικοί από τους Αθηναίους. Είναι άνθρωποι που ακόμη είναι ανοιχτοί και χαμογελαστοί. Ίσως ακόμη η κρίση να μην είναι ακόμη τόσο μεγάλη όσο στην Αθήνα που τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα.  Αυτό το βλέπουμε εμείς, ακόμη και στον δρόμο όπου οι άνθρωποι μας χαμογελάνε ή μας καλωσορίζουνε στην πόλη όχι με το ψωνίστικο το στυλ αλλά με την ευγένεια ενός φιλόξενου ανθρώπου. Ως εκ τούτου μας βοηθάει το ότι γινόμαστε μια παρέα με το κοινό σε μια τέτοια αίθουσα. Μας μιλάει ο κόσμος από κάτω και ακούμε διάφορες ατάκες, και είναι όμορφο όλο αυτό.
-Μια και αναφέρθηκες στην κρίση θα ήθελα να μου πεις πόσο αυτή έχει επηρεάσει τον χώρο του θεάματος, το θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση;
-Πάρα πολύ. Καταλαβαίνεις ότι όταν ο άλλος δεν έχει τα βασικά για την επιβίωση που να βρει λεφτά για θέατρο ή κινηματογράφο. Η κατάσταση με του καλλιτέχνες, ειδικά στην Αθήνα, έχει φτάσει στο επίπεδο του βιοπορισμού και πιο κάτω. Μας έχουν κάνει να σκεφτόμαστε αν θα έχουμε δουλειά αύριο ή ακόμη και φαγητό. Οπότε ακόμη και αν έχεις κάποια χρήματα, με την ανασφάλεια που έχουν δημιουργήσει, κοιτάς να τα φυλάξεις. Στην τηλεόραση έχει πέσει πάρα πολύ η διαφήμιση και επειδή τα κανάλια είναι επιχειρήσεις και κοιτάζουν μόνο το όφελος τους με αποτέλεσμα να έχουν μειωθεί δραματικά οι σειρές που ήταν μια οικονομική διέξοδος για τους ηθοποιούς. Από ότι ακούω για το θέατρο στην Αθήνα, ακόμη και πολύ πετυχημένες περσινές παραστάσεις, έχουν ξεκινήσει πάρα πολύ άσχημα. Πιστεύω ότι θα πρέπει να πέσει πάρα πολύ το εισιτήριο για να μπορέσει ο κόσμος να πάει στο θέατρο αν και πάλι δεν ξέρω κατά πόσο θα βγουν κάποιες παραστάσεις.
-Η τηλεόραση εκτός από αναγνωρισιμότητα και χρήματα που σας δίνει μπορεί να παράγει τέχνη;
-Εμένα με ενδιαφέρουν οι καλοί ρόλοι. Έναν καλό ρόλο μπορείς να τον παίξεις και στην τηλεόραση  μπορείς να τον παίξεις και στο θέατρο. Άρα και η τηλεόραση μπορεί να παράξει τέχνη όπως και το θέατρο να δώσει μια κακή παράσταση. Η τέχνη δεν μπαίνει σε καλούπια ούτε είναι το μέσον που κάνει την τέχνη. Αλίμονο αν δεν θεωρήσουμε τέχνη μια σειρά σαν “Το Νησί” ή ακόμη σαν “Τα Εγκλήματα”
-Το “Νησί” δεν ήταν υπερεκτιμημένο;
-Ρωτάς έναν άνθρωπο που είναι fan του βιβλίου. Και η σειρά μου άρεσε πολύ. Θεωρώ ότι ήτανε κινηματογράφος κάτι που λείπει από την τηλεόραση. Στην Αμερική τα τελευταία χρόνια δεν κάνουν πια τηλεόραση, κάνουν κινηματογράφο που απλά προβάλλεται στην μικρή οθόνη. Εμείς δεν το έχουμε καταλάβει ακόμη αυτό.  
-Τα “Εγκλήματα” και οι άλλες σειρές που συμμετείχες;
-Τα “Εγκλήματα” ήταν μια σειρά που άφησε εποχή και εμένα με έκανε γνωστό στο πολύ κοινό. Ήταν ένα πολύ καλό σενάριο αλλά ήταν και από τις συμπτώσεις που σπάνια συμβαίνουν να είναι όλα πολύ καλά. Η σκηνοθεσία, η μουσική, τα κουστούμια, οι ηθοποιοί όλα έδεσαν τόσο πολύ κάτι που σπάνια συμβαίνει.
Η συνεργασία μου με τον Σπύρο τον Παπαδόπουλο στην “Απλή μέθοδο των τριών” ήταν πολύ καλή παρά το ότι η σειρά δεν πήγε πολύ καλά.
Σημαντικό θεωρώ  τον ρόλο στην πολύ καλή σειρά το “Με θέα στο πέλαγο” της Ακρίτα και του Κυρίτση όπου είχα την τιμή και την τύχη να συνεργαστώ με τον μεγαλύτερο, εν ζωή, Έλληνα ηθοποιό τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο.
Επίσης εμένα μου άρεσε πάρα πολύ ο ρόλος που έκανα στην “Λόλα”.
-Στα “Εγκλήματα” έκανες έναν ρόλο που αγαπήθηκε πολύ, του Μιχαλάκη. Είσαι ήδη σαράντα ετών αλλά μπορείς άνετα να περάσεις για δεκαοχτάρης. Αυτό σε βοηθάει ή όχι;
-Νομίζω ότι με δυσκολεύει τελικά. Και σαν προσωπικότητα και σαν χαρακτήρας αλλά και με την εμπειρία μου, γιατί δουλεύω σχεδόν είκοσι χρόνια στο θέατρο, θα ήθελα και θα μπορούσα να κάνω κάποια άλλα πράγματα. Αλλά επειδή η Ελλάδα είναι η χώρα της ταμπέλας και της εύκολης λύσης βλέπουνε την εξωτερική εμφάνιση και δεν σε σκέφτονται και για κάποια άλλα πράγματα που θα μπορούσες να κάνεις. Στην “Βόμβα Μολότοφ” μου δίνεται η ευκαιρία να κάνω πέντε διαφορετικούς ρόλους και αυτό με κάνει να μεταμορφώνομαι και εσωτερικά και εξωτερικά. Αυτό περνάει και στο κοινό και μου αρέσει πάρα πολύ. Την είδες την παράσταση και καταλαβαίνεις τι θέλω να πω.
-Γνωρίζω ότι έχεις μια επιχείρηση στην Αθήνα. Ήρθες στην Λάρισα και θα μείνεις αρκετούς μήνες. Τι σε έκανε να επιλέξεις μια επαρχιακή πόλη; Η κρίση, η ανάγκη για θέατρο, αυτό έτυχε εφέτος  ή κάτι άλλο;
-Το έθεσες πολύ ωραία. Λίγο απ΄ όλα. Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα στην Αθήνα. Δεν έχω κόλλημα με την Αθήνα, αν και πιο μικρός το είχα. Αν έκανα μια άλλη δουλειά που θα μπορούσα φύγω θα μπορούσα εύκολα να είμαι σε μια άλλη πόλη.  Μου δόθηκε, έστω προσωρινά, αυτή η ευκαιρία  φέτος. Από την άλλη είναι η Λάρισα είναι μια οικεία πόλη. Έχω δικούς μου ανθρώπους, έχω συγγενείς, είναι μια πόλη γνωστή σε μένα και το αποφάσισα εύκολα. Είναι μεγάλη ευτυχία για μένα το ότι χρησιμοποιώ το αυτοκίνητο μου δυο φορές την εβδομάδα, είναι όλα κοντά, δεν υπάρχει το άγχος της Αθήνας και έχεις ώρες για τον εαυτό σου. Είναι άλλη η ποιότητα ζωής ακόμη εδώ και όλα αυτά ήταν ένα μεγάλο κίνητρο για να έλθω στην Λάρισα παρά το ότι έχοντας και μια άλλη επιχείρηση πρέπει να βρίσκομαι μια-δυο μέρες στην Αθήνα για να την παρακολουθώ
-Δηλαδή είσαι από τους τυχερούς μια και έχεις την εναλλακτική λύση με το κατάστημα οπτικών που διαθέτεις. Είναι έτσι;
-Δεν νομίζω, δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει αύριο. Τώρα αυτή την εποχή το κρατάω γιατί απλά βγάζει τα έξοδα του και δεν μπαίνει μέσα. Το πρόβλημα υπάρχει και τα χρόνια που έρχονται θα είναι πιο δύσκολα, άσχετα αν κάποιοι προσπαθούν να πείσουν την μάνα μου ή την γιαγιά μου ότι υπάρχει φως στο τούνελ. Οι λανθασμένες επιλογές μας οδηγούν σε άσχημα μονοπάτια και αυτό ισχύει για όλες τις επιχειρήσεις. Έχω λοιπόν τις ίδιες ανασφάλειες με όλους τους Έλληνες. Σίγουρα όμως στο θέατρο τα πράγματα είναι πιο δύσκολα.
-Και την γίνεται με την είσοδο νέων παιδιών στον χώρο της τέχνης; Από την στιγμή που δεν υπάρχουν δουλειές πως θα ξεκινήσουν και πως θα αναπτυχθούν νέοι άνθρωποι;
-Αυτό νομίζω ότι θα το καταλάβουν τα ίδια τα παιδιά μετά από λίγο που θα μπουν στον χώρο. Τα τελευταία χρόνια υπήρχε μια τάση, από παιδιά που δεν ήξεραν τι θα κάνουν στην ζωή τους, να γίνονται ηθοποιοί. Τους άρεσε η δημοσιότητα, τους άρεσε η τηλεόραση. Έχω ακούσει πολλά παιδιά να λένε «εμένα δεν μου αρέσει το θέατρο, θέλω να κάνω τηλεόραση». Καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για παιδιά που δεν είχαν μεράκι να γίνουν ηθοποιοί και νόμιζαν ότι τηλεόραση είναι μόνο το γκλάμουρους και το να πηγαίνουν σε εκπομπές να δίνουν συνεντεύξεις ή να δημιουργούν κουτσομπολιό. Τώρα η κατραπακιά για πολλά απ΄ αυτά τα παιδιά είναι μεγάλη.
-Συμφωνώ. Αλλά ακόμη και την περίοδο της κατοχής θέατρο υπήρχε και παραστάσεις γινόταν. Τι βλέπεις λοιπόν να γίνεται μια και δεν θα χωράνε πολλοί. Κάποιοι νέοι θα παραμερίσουν εσάς τους πιο παλιούς και δεν θα εξαργυρώσετε έναν αγώνα ετών ή εσείς δεν θα τους αφήσετε χώρο και δεν θα υπάρξουν διάδοχοι σας;
- Υπάρχει ένας κίνδυνος. Βλέπουμε ότι η ποιότητα έχει πέσει Αυτός που βάζει τα λεφτά είτε στην τηλεόραση είτε στο θέατρο, ο παραγωγός, θα επιλέξει έναν καλό ηθοποιό ή έναν φτηνό ηθοποιό; Άρα ένα παιδάκι που δεν έχει απαιτήσεις ακόμη θα είναι πολύ πιο φτηνό από έναν άνθρωπο που έχει μια μεγάλη διαδρομή στον χώρο. Σίγουρα λοιπόν θα υπάρξει είσοδος νέων παιδιών. Βέβαια υπάρχουν και κάποια ονόματα που χρειάζονται για να τραβήξουν το καράβι. Έτσι θα υπάρξει μια ισσοροπία. Εμείς που είμαστε κάπου στην μέση την έχουμε βαμμένη (γελάει)

Φίλες και φίλοι δεν είναι ο “Μιχαλάκης”. Είναι ο Σταύρος Νικολαϊδης των πέντε διαφορετικών ρόλων στην “Βόμβα μολότοφ” και, πιστέψτε με αξίζει να τον δείτε. Στο “Μικρό θέατρο” φυσικά…  

Φώτης Βακιρτζηδέλης