…υπάρχει ένα μικρό , πιστό κοινό ,που είναι το ίδιο σχεδόν πάντα, και που παρακολουθεί   όλα τα καλλιτεχνικά δρώμενα.

Η Βεατρίκη Σαίας-Μαγρίζου, Μπέττυ την γνωρίζουν οι περισσότεροι, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Ζει στη Λάρισα. Είναι παντρεμένη και μητέρα μιας κόρης. Σπούδασε οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα Στην Πολυξένη (1996), Ο Νέστορας που Τόρη τον φώναζε αυτή

(1997), Μοιραία ταύτιση (2002), Το βραχιόλι της φωτιάς (2006), που εκδόθηκαν από τις Εκδόσεις Καστανιώτη, τα θεατρικά έργα Η προίκα (2000), Το κοινό ταμείο (2001), και Η τελευταία βελονιά (2007) το οποίο πήρε κρατικό βραβείο, το θεατρικό αναλόγιο Λε χάιμ-Στη ζωή (2000) που απέδωσαν η Αντιγόνη Βαλάκου και ο Πέτρος Φυσσούν. Συμμετέχει με κείμενά της στο βιβλίο «Νέοι στη Δίνη της Κατοχής » έκδοση της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς (2008). Στο Δημοτικό Ραδιόφωνο της Λάρισας έκανε την εβδομαδιαία εκπομπή λόγου « Ιστορίες χωρίς τίτλο». Έγραψε το σενάριο στην ταινία ΑΒΡΑΑΜ-ΑΛΜΠΕΡΤΟ, που προβλήθηκε στην Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος στη Θεσσαλονίκη το 2006.
Το τελευταίο χρονικό διάστημα ασχολείται με την ευαίσθητη προσχολική ηλικία [συνεργάζεται με τον παιδικό σταθμό SNOOPY] γράφοντας πρωτότυπα παραμύθια και αποδίδοντας τα με θεατρικό τρόπο.
 Κείμενά της διδάσκονται στο τμήμα νεοελληνικής λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου της Πάδοβα.

Πιστεύετε ότι η Λάρισα είναι πόλη που ‘’παράγει’’ τέχνη;
-Σαφώς και  η Λάρισα ‘’παράγει ‘’ τέχνη. Τρανή απόδειξη ,πρώτα –πρώτα το Θεσσαλικό Θέατρο, απ’ όπου πέρασαν μεγάλα ονόματα ,τα οποία αυτή τη στιγμή κυριαρχούν στον χώρο. Άννα Βαγενά, Λάκης Λαζόπουλος, Κώστας Τσιάνος, Γιώργος Ζιάκας.
Τα τελευταία δέκα χρόνια δε, έχοντας σαν σημείο αναφοράς το Θεσσαλικό Θέατρο σημειώνεται μια έκρηξη στην δημιουργία θεατρικών σκηνών , με αξιόλογη παρουσία.
Στο λυρικό  θέατρο, η Μυρτώ Παπαθανασίου,  αυτή τη στιγμή πρωταγωνιστεί στα μεγαλύτερα λυρικά θέατρα.
Όσο από ηθοποιούς, πολλά  γνωστά ονόματα είναι παιδιά της Λάρισας. Θα σας αναφέρω μερικά  Φάις, Τότσικας, Γεωργούλης, Καραναστάσης, Γέμτου, Δόβρης και πολλά άλλα. Θυμηθείτε το όνομα της νεαρής  πολλά υποσχόμενης Μαρίας Αδάμου , που πρωτοεμφανίζεται φέτος στο σανίδι .
Στα εικαστικά είναι τόσοι που μας κάνουν υπερήφανους, όπως ο Αγήνορας Αστεριάδης, η Μάρα Καρέτσου, ο Λαζόγκας ,ο Παπανικολάου, ο Τότσικας, ο Νταής και άλλοι.
Στην φωτογραφία ο αείμνηστος Τάκης Τλούπας, άφησε εποχή με τις υπέροχες φωτογραφίες του και έκανε την φωτογραφική τέχνη αγαπητή σε αρκετούς νέους. Το όνομα της Κατερίνας Λάπτσιου ,πιστεύω  πως θα είναι από αυτά που θα τα ακούμε συχνά.
Ο χορός στη Λάρισα , έχει να επιδείξει μεγάλα αστέρια, που βγήκαν από μια από τις πιο επιτυχημένες   Σχολές Μπαλέτου πανελληνίως.
Όσο για τον χώρο της λογοτεχνίας έχουμε μεγάλα ονόματα με εξαιρετικό έργο. Ξεκινώντας από παλιά με τον Καραγάτση ,θα καταλήξω στις μέρες μας με ονόματα όπως του Μάκη Λαχανά , του Βαγγέλη Κολώνα, της Βασιλικής Παπαγιάννη, του Θωμά Ψύρρα, του Κώστα Λάνταβου, της Λίνας Καράμπα και άλλων.
 
Στον χώρο που κινείστε εσείς, στην λογοτεχνία, πιστεύετε ότι υπάρχουν αξιόλογα έργα που αδικούνται;
-Θεωρώ πως ναι. Υπάρχουν αξιόλογα έργα που αδικούνται.

Ποιες κατά την γνώμη σας είναι οι αιτίες  γι’ αυτό;
-Δυστυχώς η Αθήνα είναι το κέντρο των πολιτιστικών γεγονότων, το κέντρο των αποφάσεων ,της προβολής ,το μέρος όπου όλα συμβαίνουν. Δεν είναι τυχαίο ,που οι καλλιτέχνες πηγαίνουν εκεί θέλοντας να αναζητήσουν την τύχη τους για να έχουν πιο πολλές ευκαιρίες. Ζώντας στη Λάρισα, ξέρεις ότι δεν θα έχεις τις ευκαιρίες αυτές, που σου παρέχει η Αθήνα.
Και άλλη μια αιτία είναι , πως όπως σε όλους τους χώρους υπάρχουν τα κυκλώματα έτσι και στα καλλιτεχνικά πράγματα συμβαίνει το ίδιο.
 
Το κοινό της πόλης ανταποκρίνεται όσο θα θέλατε στην δουλειά ενός δημιουργού;
-Η αλήθεια είναι πως υπάρχει ένα μικρό , πιστό κοινό ,που είναι το ίδιο σχεδόν πάντα, και που παρακολουθεί   όλα τα καλλιτεχνικά δρώμενα.

Υπάρχει στήριξη από τις αρχές ή από φορείς για τις προσπάθειες που γίνονται;  
-Όταν η κεντρική  κρατική εξουσία δεν διαθέτει για τον πολιτισμό παρά το ελάχιστο, αυτό έχει άμεση επίπτωση και στην στήριξη που προσφέρουν οι φορείς .
Ένα παράπονο που έχω να κάνω είναι ότι στην Ελλάδα – σε μια χώρα που όποτε την ενδιαφέρει προτάσσει το ιστορικό παρελθόν της ως γενέτειρας του πολιτισμού ,θεωρώντας τον,  την βαριά της  βιομηχανία- οι άνθρωποι του πολιτισμού δεν υπολογίζονται όσο θα έπρεπε, δεν εκτιμιέται η προσφορά τους, δεν υπάρχει γι’ αυτούς καμιά ηθική και υλική ανταμοιβή. Σπάνια ζεις στην Ελλάδα από την δουλειά σου.
Κάτι ακόμα που έχω να παρατηρήσω είναι πως , θα έπρεπε το Υπουργείο Πολιτισμού, που προΐσταται   των Εθνικών Θεάτρων Αθηνών και Θεσσαλονίκης και των ΔΗΠΕΘΕ, να δείχνει μεγαλύτερη ‘’στοργή ‘’ για τα θεατρικά έργα που το ίδιο βράβευσε, επιχορηγώντας το ανέβασμά τους στις σκηνές που ενδιαφέρονται.
Καλό θα ήταν τέλος , στην Λάρισα και γενικά στις επαρχιακές πόλεις να κοιτάξουμε να αναδείξουμε και να χρησιμοποιήσουμε , το αρκετά ενδιαφέρων δυναμικό μας τοπικά. Έτσι θα  του δώσουμε  την ευκαιρία να φτάσει και μακρύτερα αναδεικνύοντας  συγχρόνως και την πόλη μας.