Ο ΑΝΤΟΝΙΟ ΝΤΕ ΝΙΓΚΡΙΣ ΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΤΩΝ ΑΔΙΚΟΧΑΜΕΝΩΝ
Εορταστικό τεύχος, η ΑΕΛ άρχισε να βρίσκει τον δρόμο της (νίκη με Καβάλα εντός, ισοπαλία με Εργοτέλη εκτός) και εγώ πρέπει να γράψω για όλα αυτά. Αλλά με τι καρδιά να γράψεις για ποδόσφαιρο όταν πριν λίγες μέρες έφυγε ξαφνικά ένα παλικάρι 31 ετών, ο Αντόνιο Ντε Νίγκρις. Ήταν λίγο καιρό κοντά μας, αλλά ο θάνατος του τον έκανε αιώνιο μέλος της μεγάλης οικογένειας της ΑΕΛ. Δυστυχώς έγινε άλλος ένας κρίκος στην αλυσίδα της κατάρας που δέρνει αυτή την ομάδα. Της κατάρας που την θέλει να χάνει τα παιδιά της ξαφνικά και άδικα. Το 1965 χάθηκε άδικα ο Θοδωρής Πασιάς μετά από ένα χτύπημα στην προπόνηση και μια λάθος διάγνωση. Το 1979 χάθηκαν σε τροχαίο οι Κουκολίτσιος και Μουσιάρης, δύο από τα μεγαλύτερα ταλέντα της εποχής, ενώ γλύτωσε ο Γιάννης Βαλαώρας και έκανε μετέπειτα την μεγάλη καριέρα. Το 1996 σκοτώθηκε σε τροχαίο ο Ανδρέας Ζέρμας ο οποίος είχε παίξει για τρία χρόνια στην ΑΕΛ. Την επόμενη χρονιά, το 1997, σκοτώθηκε ο Λευτέρης Μήλος, ένα από τα αγαπημένα παιδιά των φιλάθλων. Την ίδια χρονιά (1997) και λίγους μήνες αργότερα, πάλι σε τροχαίο, η ΑΕΛ έχασε τον Γιώργο Μητσιμπόνα. Ο «Γιώργαρος» θα μείνει στην ιστορία με το φανταστικό γκολ που έβαλε, εναντίον του Ηρακλή, και χάρισε στην Λάρισα το πρωτάθλημα του 1988. Τον θλιβερό κατάλογο συμπλήρωσε πριν λίγες μέρες ο Μεξικανός Αντόνιο. Ήρθε με ένα πλούσιο βιογραφικό και υψηλούς στόχους (Εθνική της χώρας του) αλλά δεν πρόλαβε να δείξει και να κάνει αυτά που ήθελε. Έσβησε στις 16 Νοεμβρίου, έτσι απλά, χωρίς φανερό λόγο. Δεν θα αναλωθώ σε πολλά λόγια. Έτσι και αλλιώς γράφηκαν και ειπώθηκαν ήδη τόσα πολλά από όλα τα ΜΜΕ. Ούτε θα μιλήσω για την απώλεια του. Αυτή θα την νιώθει ήδη η οικογένεια του. Θα σταθώ όμως στο γεγονός ότι δεν γνωρίζω άλλη Ελληνική ομάδα που να έχει χάσει τόσα παιδιά της. Δεν πιστεύω σε μεταφυσικά φαινόμενα αλλά δεν ακούγονται και τόσο καλά τόσοι πολλοί θάνατοι. Δυστυχώς όμως είναι μια πραγματικότητα. Και αν και η ζωή συνεχίζεται, αν και σε λίγο καιρό θα χαιρόμαστε στην κερκίδα κάποιες επιτυχίες (από αυτές που δικαιούται η ΑΕΛ), δεν μπορεί να μην υπάρχουν στιγμές που η σκέψη όλων αυτών των παιδιών, που έφυγαν πιο νωρίς από ότι έπρεπε, να μην αφήνει μια πικρή γεύση στο στόμα.
Ας ευχηθούμε όλοι ο Αντόνιο Ντε Νίγκρις να είναι ο τελευταίος σε αυτόν το τραγικό κατάλογο.

Του Φώτη Βακιρτζηδέλη