ΓΙΑΤΙ ΠΑΙΡΝΩ ΕΝΑ ΚΑΤΟΙΚΙΔΙΟ;
Γράφει η Εύη Πλακάκη

Ο σκύλος είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου όπως λέει και ένα γνωστό κλισέ, όμως μερικές φορές δεν μπορούμε να πούμε και το αντίστροφο καθώς υπάρχουν αφεντικά σκύλων που παραμελούν το κατοικίδιο τους ή ακόμη χειρότερα το εγκαταλείπουν στο δρόμο όταν πια το βαρεθούν ή κουραστούν να το φροντίζουν.
Πέρα από αυτές τις συχνές δικαιολογίες υπάρχουν και άλλοι, ιδιαίτερα πρωτότυποι και απίστευτοι λόγοι που ορισμένοι ιδιοκτήτες αποφασίζουν να εγκαταλείψουν τον πιστό φίλο τους.

Μερικοί από αυτούς είναι:
 «Ο μαύρος σκύλος μου δεν ταιριάζει με το καινούργιο άσπρο χαλί, μπορούμε να τον ανταλλάξουμε με ένα άσπρο σκυλί;» (Δεν ξέρω αν θα ταιριάζει με το φούξια ταγεράκι σας).
 «Ο τωρινός σκύλος μου είναι πολύ γέρος, μπορούμε να τον ανταλλάξουμε με ένα κουτάβι ή νεότερο μοντέλο;» (Ναι, να πάρετε ένα πολυμορφικό ή ένα cabrio).
 «Το σκυλί άνοιξε όλα τα δώρα την παραμονή των Χριστουγέννων» (Αν τα άνοιγε το παιδί σας θα το διώχνατε και αυτό;)
 «Φεύγουμε στο εξωτερικό (σε βαθμό πια που λες ότι ήρθε ξαφνικό κύμα μετανάστευσης)»
 «Δεν έχω λεφτά να το συντηρήσω, οπότε κρίμα είναι να μην του προσφέρω ότι του αξίζει» (Ίσως πραγματική δικαιολογία αλλά μην το εγκαταλείψετε. Βρείτε του μια άλλη οικογένεια)
 «Στην οικογένεια μας προστέθηκε κι άλλο ένα μέλος, οπότε επειδή πληθήναμε, κρίμα, αλλά δεν υπάρχει δυνατότητα, χρόνος και χώρος» (Ισχύει ότι και παραπάνω).
 «Εγώ το πήρα απλά για να το μεγαλώσω, ώσπου να βρει μια οικογένεια κατάλληλη να το κρατήσει» (Σύμφωνοι. Αλλά την οικογένεια θα την βρει το σκυλάκι ή εσείς;)
 «Εγώ για την κόρη μου το πήρα. Για να παίζουν. Τώρα που μεγάλωσε, δεν της κάνει πια γούστο. Εγώ τι να το κάνω;» (Και γιατί δεν της παίρνατε ένα λούτρινο;)
 
Στην πραγματικότητα, όταν παίρνεις την απόφαση να αποκτήσεις ένα σκυλάκι με οποιονδήποτε τρόπο, ή γενικά ένα ζωντανό πλάσμα, χρειάζεται ώριμη σκέψη και συνυπολογισμός κάθε παράγοντα που υπάρχει ή ενδέχεται να προκύψει στην πορεία... Σίγουρα βέβαια δεν αναφέρομαι σε ακραίες καταστάσεις και μη προβλέψιμες... Όλα τα υπόλοιπα... είναι απλώς δικαιολογίες... Από τη στιγμή που αναλαμβάνεις να αναθρέψεις ένα πλασματάκι, το οποίο, είναι μόνο του, στην εποχή που ζούμε και με τις υπάρχουσες συνθήκες, είναι σαν ένα «αιώνιο» παιδί που για όλη του τη ζωή χρειάζεται φροντίδα και πάνω απ’ όλα ΑΓΑΠΗ, ή το αναλαμβάνεις, ή όχι, δεν υπάρχει μέση οδός... Δεν ισχύει το... «το αναλαμβάνω για λίγο» ή το «το αναλαμβάνω για πολύ...».
Όταν αγαπάς κάποιο πλάσμα κάνεις γι’ αυτό, ό,τι κι αν χρειαστεί, σου φαίνεται απειροελάχιστο και, αυτομάτως, η κατά πολλούς... «υποχρέωση», γίνεται... χαρά, ευτυχία, η ανταπόδοση βγαίνει μέσα από την καρδιά σου και ευχαριστείς που σου έλαχε κάτι τόσο όμορφο στη ζωή σου...!m.