ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ Η ΚΑΛΑ ΜΥΑΛΑ;
Γράφει η Ματίνα Φωτακάκη

Ναι, είναι γεγονός, μετά από 365 καλές και κακές ημέρες, το 2009 συγκαταλέγεται και αυτό στα περασμένη έτη, στο πέρυσι που λέμε. Πάντως είναι απίστευτο τι ταχύτητα αναπτύσσει ο χρόνος και δεν αντιληφθήκαμε πότε πέρασε το καλοκαίρι, πότε το φθινόπωρο,πότε ο χειμώνας και πως ήδη φτάσαμε και πάλι στην άνοιξη.
Εγώ προσωπικά νομίζω μερικές φορές πως ζω στην ζώνη του λυκόφωτος, σε άλλη διάσταση δηλαδή, αφού κοιμάμαι-ξυπνάω και ξαφνικά είναι Χριστούγεννα, ξαφνικά Πάσχα και εντελώς πάλι ξαφνικά διακοπές Αυγούστου. Σαν χτες θυμάμαι που γιορτάζαμε τον ερχομό της νέας χιλιετίας και φαινόταν σε όλους μας παράξενο που δεν θα ξαναπούμε 199.. κάτι, αλλά πλέον 200..κάτι. Σαν χτες μπήκε στην ζωή μας το ευρώ, σαν χτες γίνανε οι Ολυμπιακοί αγώνες στην Ελλάδα. Και όμως περάσανε τόσα χρόνια από τα δύο σημαντικά αυτά γεγονότα.
Ατενίζοντας τον χρόνο να κυλάει με γοργούς ρυθμούς συνειδητοποιώ ξαφνικά τα σημάδια που έχει αφήσει και πάνω σε μένα. Καταπατώντας το savoir vivre (διότι είναι αδιάκριτο να μαρτυράει την ηλικία της μια γυναίκα) τολμώ να ομολογήσω πως χαμπάρι δεν πήρα πότε πάτησα τα είκοσι και πότε κιόλας έχω περάσει και τα τριάντα. Θα μου πεις, δεν κοιτάζεσαι κάθε μέρα στον καθρέφτη κοπελιά, δεν παρατήρησες ότι το πάλαι ποτέ τσιτωμένο και αφράτο δερματάκι έχει αλλάξει έστω και λίγο, σχήμα και μορφή και ότι όταν γελάς, οι γραμμές στο πρόσωπο σου σχηματίζουν τρίγωνα και τετράγωνα πια; Δεν παραξενεύτηκες ποτέ γιατί από 29 νούμερο παντελόνι τζήν μέσα σε λίγο καιρό φοράς 32; Μήπως γιατί ψήλωσες ξαφνικά; Ωραία που θα ήταν…Την αλήθεια βέβαια την γνωρίζουμε όλοι, ότι μεγαλώνουμε, γερνάμε, παχαίνουμε και όλα αυτά που επιφέρει ο χρόνος τέλος πάντων. Και το φοβερό είναι, ότι το συνειδητοποιούμε μόνο δύο φορές το χρόνο, κάθε Πρωτοχρονιά, που υποδεχόμαστε το νέο έτος και στην επέτειο των γενεθλίων μας.

Η γενικότερη νοοτροπία που επικρατεί πάντως για τον χρόνο είναι ότι είναι εχθρός για την εξωτερική μας εμφάνιση, γι’αυτό και οι εταιρείες με τα περίφημα Bottox έχουν γίνει πάμπλουτες, ενώ οι πλαστικοί χειρούργοι τείνουν να γίνουν περισσότεροι σε αριθμό από τους παθολόγους. Άσε οι κρέμες ημέρας και νυχτός, αντιγηραντικές και επαναφοράς, που υπάρχουν πια διπλές και τριπλές σε κάθε σπίτι και φοριούνται πλέον απ’ τα εφηβικά χρόνια (έλεος!!). Και έτσι βλέπουμε κάποιες φορές στην τηλεόραση κάτι ωραίες γυναίκες να εμφανίζονται ξαφνικά παραμορφωμένες, με το πάνω χείλος να ακουμπάει την μύτη, ενώ το φρύδι και το μάτι να έχει μεταφερθεί τρία εκατοστά παραπάνω απ’ το τράβηγμα. Όπως και να έχει, είναι επιλογή του καθενός να φερθεί στον εαυτό του όπως θέλει. Η αλήθεια για τον χρόνο και το πέρασμα του όμως δεν είναι τόσο τραγική!
Φαντάζομαι πως όλοι έχουμε κάνει λάθη στην ζωή μας, άλλοι μικρά, άλλοι μεγάλα και άλλοι ανεπανόρθωτα. Και φαντάζομαι πως όλοι έχουμε σκεφτεί, πως αν έπρεπε τώρα να χειριστούμε κάποιες καταστάσεις του παρελθόντος, ποτέ δεν θα κάναμε αυτά τα λάθη. Τότε, όταν τα κάναμε, δεν είχαμε την σοφία ούτε το απαιτητό πνευματικό επίπεδο για να σταθούμε αντάξιοι των περιστάσεων και λογικό είναι, ήμασταν πολύ πιο νέοι και φτωχοί σε γνώση και πείρα και ακόμα πιο φτωχοί σε λογική, μιας που η συναισθηματική μας υπόσταση ήταν κυρίαρχη. "Αχ, αν με άκουγες τότε, δεν θα το πάθαινες αυτό" είναι μια από τις εκφράσεις που έχουμε ακούσει όλοι περισσότερο από οτιδήποτε στην ζωή μας από τους γονείς μας. Πάντα το καταλαβαίναμε μετά από χρόνια, αλλά τι να το κάνεις, η μ…….α είχε γίνει. Και το χειρότερο είναι ότι και τώρα που είμαστε ενήλικες τα ίδια κάνουμε, αλλά τελικά φαίνεται ότι τα πάντα θέλουν τον χρόνο τους για να ωριμάσουν, σαν το καλό κρασί.

Με τα χρόνια ίσως ο αυθορμητισμός μας να μειώνεται, μαζί του όμως μειώνεται και η επιπολαιότητα και η αφέλεια, ενώ φουσκώνει το τσουβάλι με τις εμπειρίες και η σοφία αρχίζει να αγκαλιάζει ένα ένα τα κύτταρα του μυαλού μας, μέχρι να έρθει η στιγμή, που μετά από εξήντα ή εβδομήντα χρόνια ζωής, να αποκτήσουμε δικαίως τον τίτλο του σοφού. «Στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα» λέγανε οι πρόγονοί μας και το λέμε ακόμα και σήμερα, διότι αυτή θα μας έσωζε πολλές φορές από τις δύσκολες καταστάσεις. Άρα διαπιστώνουμε λοιπόν, ότι ο ασπρομάλλης αυτός γέροντας που λέγεται χρόνος (έτσι τον είχα πάντα στο μυαλό μου), δεν έχει και τόσο άγριες διαθέσεις τελικά. Μπορεί να μην συνωμοτεί στη διατήρηση της αψεγάδιαστης ομορφιάς μας, αλλά είναι σίγουρα σύμμαχος σε κάτι πολύ πιο ουσιαστικό. Στη δυνατότητα να χειριζόμαστε πιο σοφά και έξυπνα τις καταστάσεις, τους ανθρώπους, τη ζωή μας. Ας ζήσουμε την κάθε μέρα ξεχωριστά και καλά μυαλά σε όλους μας λοιπόν!m.