Σε μία αμφιλεγόμενη κοινωνία που τα πάντα αμφισβητούνται και περνάνε την δική τους κρίση, όπως η παιδεία, η οικονομία, η εργασία, πώς θα μπορούσαν να μείνουν ανέγγιχτα τα δύο φύλα; Έχω να ομολογήσω, ότι αυτά περνάνε δυστυχώς την μεγαλύτερη κρίση και ενώ όλα τα άλλα βλέπουν ένα μικρό φως, έστω και στο βάθος, τα δύο φύλα δεν βλέπουν την τύφλα τους. Ή μήπως να πω τα τρία φύλα;

Τα παλιά τα χρόνια τα πράματα ήταν σαφή. Η κοινωνία ήταν χωρισμένη στους άντρες και στις γυναίκες, στους αρσενικούς και στα θηλυκά. Τα τελευταία χρόνια έχει προστεθεί και μία τρίτη κατηγορία στην ζωή μας, που είναι οι αμφιφυλόφιλοι ή ομοφυλόφιλοι. Θα μου πεις είναι δυνατόν η αμφιλεγόμενη σεξουαλικότητα να είναι στοιχείο της εποχής μας και ότι πριν δεν υπήρχαν άνθρωποι που ένιωθαν έλξη για το ίδιο φύλο; Άραγε οι μεταλλαγμένες τροφές και το Τσέρνομπιλ να αλλοιώσανε το DNA μας στο σημείο που λέγεται σεξουαλικότητα ή μήπως η τάση της μόδας υπέδειξε τέτοια θεαματική αλλαγή; Γιατί δεν εξηγείται διαφορετικά αυτή η έξαρση του τρίτου φύλου, ενώ παλιά δεν ακούγαμε ποτέ τέτοιες ιστορίες. Εκτός και αν η ηθική της εποχής δεν επέτρεπε την φανέρωση του και όλα γινότανε under the carpet, που λένε και οι Άγγλοι.
Σαφώς και δεν είμαστε ρατσιστές και είναι δικαίωμα του καθενός να διαχειρίζεται την σεξουαλική του ζωή σύμφωνα με τις προτιμήσεις τους, αλλά έλεος ρε παιδιά, αυτά τα πράματα τα λέει κανείς από την αρχή! Ήρθε τις προάλλες μια φίλη απ΄το σπίτι και μου΄λεγε με δάκρυα στα μάτια τον καημό της. Μετά από πολύ καιρό περιπλάνησης στα περιζήτητα στέκια των υποψήφιων γαμπρών γνώρισε ένα αξιόλογο αγόρι, σοβαρό, με στρωμένη δουλειά, όμορφο και μορφωμένο. Ο τύπος τής την έπεσε διακριτικά και μόλις εκείνη έδειξε να ενδιαφέρεται, εκείνος έπεσε με τα μούτρα πάνω της. Εξομολογήσεις ερωτικού περιεχομένου, μερόνυχτα ολόκληρα στο σπίτι της, δημόσιες εμφανίσεις, και το περίεργο ήταν που την σύστηνε από την πρώτη κιόλας μέρα σαν κοπέλα του, σε όποιον μιλούσε ελληνικά. Λογικό ήταν το κορίτσι να σκεφτεί πως χτύπησε διάνα και πως βρήκε τον τέλειο σύντροφο. Κούνια που την κούναγε όμως. Μετά από δύο μήνες τον συνέλαβε με κάποιον κύριο να χαριεντίζονται παθιασμένα στην τουαλέτα του μπαρ που είχε πάει μαζί της! Τι την θες ρε παλικάρι μου την γκόμενα, αφού κατά βάθος θα ήθελες να είσαι εσύ η γκόμενα; Τι την τραβολογάς δυο μήνες, αφού μπορεί και να την σιχαίνεσαι; Αυτά είναι που σιχαίνομαι! Και φυσικά η φιλενάδα μου, πέρα από το ότι πληγώθηκε, έπαθε και σοκ, γιατί δεν περίμενε ούτε στον χειρότερο εφιάλτη της, να ζήσει τέτοια φρίκη.
Το σλόγκαν που ακούγεται βέβαια είναι: Δεν είμαι gay αλλά b, πάω με άντρες και γυναίκες δηλαδή, αλλά φυσικά είναι άστοχο. Εγώ ξέρω ότι υπάρχει το άσπρο και το μαύρο και ότι το γκρι δημιουργείται μόνο στα χρώματα και όχι στο σεξ. Τι σ’ αρέσει χριστιανέ μου; Οι άντρες; Ωραία. Οι γυναίκες; Ωραιότατα. Δεν μπορείς όμως και δεν έχεις το δικαίωμα να λανσάρεσαι σαν μοιραίο αρσενικό και ξαφνικά να γίνεσαι μπουμπού. Και το χειρότερο, να παίρνεις στον λαιμό σου αισθήματα και αξίες, για να μην πω ζωές άλλων ανθρώπων. Θέλεις να κρατήσεις μυστικό από την κοινωνία το “είναι” σου; Και αυτό γίνεται, αλλά ξηγήσου στον άνθρωπο, που σκοπεύεις να χρησιμοποιήσεις για την απόδειξη του εναντίου, γιατί αυτός δεν είναι υποχρεωμένος να εξυπηρετεί τα δικά σου συμφέροντα, ιδίως εν αγνοία του.
Το κακό σε αυτήν την κοινωνία είναι πως, ότι δηλώσεις είσαι και αυτό το ξέρουμε όλοι καλά. Ας δηλώνουμε όμως ψεύτικα στοιχεία στην δουλειά ή στην εφορία, όχι ότι αυτό είναι να το επικροτεί κανείς, αλλά πληρώνουμε εμείς το τίμημα, αν μας ανακαλύψουν. Το να πληρώνει ο άλλος το τίμημα και χωρίς να φταίει είναι άδικο και άνανδρο και προπάντων ισοπεδώνει ένα από τα σημαντικότερα καλά εναπομείναντα στοιχεία της ανθρώπινης ύπαρξης. Τις ηθικές αξίες!
 

Γράφει η Ματίνα Φωτακάκη