Της Φωτεινής Καλόυδη - συνέχεια…

Θουθ! Ζιαβάζω!

Ο δεύτερος χρόνος…

.....κοίταξε με. Σου μιλάω τώρα πια. Πατάω γερά και σταθερά. Και προχωρώ μπροστά, κι αν δε με πιστεύεις, δες με, καμάρωσε με, μεγάλωσα, θέλω να με αφήσεις να πέσω για να σηκωθώ.
Όταν ένα δίχρονο παιδί επισκέπτεται ένα βιβλιοπωλείο, το πρώτο πράγμα που συμβαίνει, είναι να απαιτήσει να κατέβει από το καρότσι.. Κοντοστέκεται στην πόρτα, ρίχνει μια αναγνωριστική ματιά τριγύρω, κι ύστερα ..εγκλιματίζεται ή αλλιώς εγκληματίζεται στο χώρο και αποφασίζει πως θέλει να πάρει στο σπίτι του όολα τα βιβλία που κυκλοφορούν στο ελληνικό εμπόριο. Και παίρνει. Γιατί η φιλοσοφία του δίχρονου διδάσκει πως  ό,τι αντικείμενο κυκλοφορεί πάνω στη γη είναι ΔΙΚΟ ΤΟΥ, δεν το μοιράζεται ποτέ και με κανέναν, είναι ΔΙΚΟ ΤΟΥ και θα είναι δικό του για πάντα. Τέλος.
Έχω συναντήσει παιδάκια που περιφέρονται με το αγαπημένο τους βιβλίο στο καρότσι, στο κάθισμα φαγητού, στο πάρκο, στο σπίτι… ή κάθονται να διαβάσουν στο γιογιό!!!
Βιβλία για δίχρονα υπάρχουν πολλά. Αυτά όμως που προτιμούν και συνήθως… λιώνουν στην κυριολεξία από το βιαβασμα, είναι τα εξής:
-βιβλία με πορτούλες.
Ανοίγουν την πορτούλα και ψάχνουν να βρούνε τι κρύβεται φοβερό και τρομερό μπορεί να κρύβεται από κάτω.(!)Το σύνδρομο του κου κου τσα δηλαδή, που όλοι το έχουμε περάσει..
-βιβλία με μικρές ιστορίες από την καθημερινότητά τους.(ξύπνησα, έφαγα, πήγα βόλτα, έκανα μπάνιο, κοιμήθηκα).
Αυτά τα βιβλία τους παρέχουν μια ασφάλεια καθώς διαπιστώνουν πως και άλλα παιδάκια κάνουν τα ίδια πράγματα με εκείνα. Επίσης βοηθούν τους γονείς να τα χρησιμοποιήσουν σαν παράδειγμα στην προσπάθειά τους να βάλουν ένα τρομερό δίχρονο σε πρόγραμμα!(καλή επιτυχία..)
-βιβλία με έμμετρα μικρά στιχάκια.
Συνήθως ένα τετράστιχο σε κάθε σελίδα. Στην αρχή καταφέρνουν να θυμούνται την κατάληξη του κάθε τετράστιχου, αν και πολύ σύντομα έχουν την δυνατότητα να αποστηθίζουν όλο το βιβλίο.(φυσικά μόλις ο περήφανος γονέας παίρνει την κάμερα για να απαθανατίσει την απαγγελία, το μικρό παιδί θαύμα μουλαρώνει και δεν απαγγέλει ούτε την πρώτη συλλαβή.)
-βιβλία με εικόνες που ξεπετάγονται.
Η χαρά του παιδιού. Αποτελούν πρόκληση για σκίσιμο. Επίσης αποτελούν μια καλή ευκαιρία για διαπαιδαγώγηση, καθώς μπορούμε με ήρεμο τρόπο και απέραντη υπομονή και αγάπη να μάθουμε στο βλαστάρι μας πως τα βιβλία δεν τα σκίζουμε. Σκίζουμε μπροστά του μια χαρτοπετσέτα ή ένα άλλο παλιό χαρτί και παροτρύνουμε το παιδί να σκίσει κι αυτό τη χαρτοπετσέτα. Του μαθαίνουμε τη διαφορά μεταξύ του ναι και του όχι .Εδώ σκίζω, εδώ αγαπώ. Μη φοβάστε το παιδί σας.
-βιβλία λεξικά, με απεικονίσεις αντικειμένων και ζώων.
Συνήθως αυτά τα βιβλία περιλαμβάνουν μικρά κείμενα που ρωτούν το παιδί ερωτήσεις δεύτερης κατηγορίας. Για παράδειγμα δεν ρωτούν πώς κάνει το κατσικάκι της εικόνας (μπε φυσικά, το έμαθα πέρσι, μαμά)αλλά τι πίνει το κατσικάκι(νερό).
-βιβλία με ήχους.
Οι ήχοι και τα τραγούδια αρέσουν πολύ στα δίχρονα. Προσέξτε όμως, τους ήχους συνοδεύει η εικόνα, το κείμενο και η παρέα σας. Το να δώσετε ένα τέτοιο βιβλίο στο παιδί, χωρίς να ασχοληθείτε κι εσείς μαζί του, είναι άσκοπο. Απλά θα μάθει να πατάει τα κουμπιά σαν ρομποτάκι και σε μισή μέρα θα το έχει βαρεθεί.
-βιβλία με σύνθετες εικόνες.
Μέσα σε μια εικόνα από ένα αγρόκτημα, το παιδί μπορεί να αναγνωρίζει τα πλέον γνωστά του ζωάκια, τρακτέρ, τα πρόσωπα που κατοικούν στο αγρόκτημα. Πολλά παιδιά «διαβάζουν» ξεψαχνίζοντας όλη την εικόνα και βρίσκουν αντικείμενα που εμείς δεν παρατηρούμε με την πρώτη ματιά.(μια μπάλα πίσω από το αγροτόσπιτο για παράδειγμα)Προτείνω να παροτρύνετε τα παιδάκια σας να διαβάζουν τις εικόνες των βιβλίων. Εσείς διαβάστε τα κειμενάκια. Αφήστε τα να σας διακόπτουν. Ξέρουν αυτά.
-βιβλία με παραμύθια.
Από τη στιγμή που ένα παιδί θα εκδηλώσει το ενδιαφέρον να ακούσει ένα ολόκληρο παραμύθι, ένας ολόκληρος κόσμος ανοίγεται μπροστά του…βουτιά στη φαντασία!! Τα ήρεμα παιδιά που απολαμβάνουν να τυλίγονται στην αγκαλιά σας μπορούν να ακούσουν ένα παραμύθι με σύντομο κείμενο σε αυτή την ηλικία. Τα παιδιά σίφουνες όμως...όχι. Μην τα πιέζετε. Αφήστε τα να αναπτύξουν την μοναδική προσωπικότητά τους, η οποία είναι εντελώς διαφορετική από το παιδί της γειτόνισσας.

Κι επειδή φτάσαμε στη μαγική λέξη ΠΑΡΑΜΥΘΙ, σταματάμε εδώ με μια «άνω κάτω» τελεία και η μεγάλη ιστορία του παιδικού βιβλίου…..

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ……..