Κοινωνία

Γράφει ο Φώτης Βακιρτζηδέλης
Όταν ήμουν νεαρός, εκνευριζόμουν που από Νοέμβριο μήνα τα καταστήματα, οι δημόσιες υπηρεσίες και οι δρόμοι είχαν ήδη φορέσει τα γιορτινά τους. Δυσανασχετούσα που τα Χριστούγεννα αντιμετωπίζονταν πλέον ως μια, κυρίως, εμπορική γιορτή και αναρωτιόμουν ποιο το νόημα να περιμένουμε μέχρι τις 25 Δεκεμβρίου για να χαρούμε, αφού όλο το προηγούμενο διάστημα είχαμε δει, ακούσει και φάει σχεδόν όλα από αυτά που μας επιφυλάσσουν αυτές οι χαρμόσυνες μέρες.
Τώρα πάλι που μεγάλωσα (εντάξει δεν είμαι και κανένας παππούς, αλλά στη δεκαετία των 50 έχω μπει για τα καλά, σχεδόν την τελειώνω) και έχω νιώσει στο πετσί μου πόσο δύσκολη είναι η ζωή, ανακαλύπτω έναν καινούργιο λόγο για να προετοιμαζόμαστε για τον 'Άγιο Βασίλη με τον ενθουσιασμό μικρών παιδιών από πολύ νωρίς. 

Με τρομάζουν οι καιροί που ζούμε, που τα όνειρά μας έχουν καθυστερήσει τόσο πολύ — εκτός κι αν έτσι συμβαίνει πάντα με τα όνειρα.

Τα χέρια της κυλούσαν μπρος-πίσω πάνω στον λεπτό πλάστη με το φύλλο που τυλιγόταν γύρω του και το άπλωνε πετώντας το  -στην κυριολεξία- πάνω στο πλαστήρι!
Σαράντα φύλλα άνοιγε για το μεγάλο "κεντημένο" με σχέδια ρηχό ταψί, το σινί.
Φύλλα που έπρεπε να γίνουν λεπτά  "σαν τσιγαρόχαρτο" -έτσι έλεγε! Καθόμουν και την παρατηρούσα, μαγεμένη από αυτή της την ικανότητα να μετατρέπει μια μικρή μπαλίτσα ζυμαριού σε ένα τόσο μεγάλο "στρογγυλό σεντόνι"!  Και τόσο γρήγορα!!!
Ένα-ένα, τα άπλωνε πάνω στο ντιβάνι όπου είχε στρώσει λαδόκολλες. Όταν τελείωνε, άρχιζε να τα στρώνει στο σινί: φύλλο και καρύδια, κανέλλα με γαρίφαλλο και ζάχαρη. Τα πασπάλιζε με μια κίνηση αεράτη και γρήγορη... Πήγαιναν ομοιόμορφα παντού, σ' όλη την επιφάνεια.

Γράφει ο Φώτης Βακιρτζηδέλης
Διαβάζω αρκετά περιοδικά για να ενημερώνομαι και βλέπω αφιερώματα για το κέντρο των δυο μεγάλων αστικών κέντρων, της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης.
Σκέφτηκα λοιπόν “ποιοι νομίζουν ότι είναι; Ξέρουν πως ζούμε εμείς στο κέντρο της πόλης μας;”
Έτσι αποφάσισα να ακτινογραφήσω την ζωή του κέντρου της Λάρισας. Τους ανθρώπους, τα μέρη και τις συνήθειες της καθημερινότητας μας.
 Δεν θα την συγκρίνω με την Αθήνα ή την Θεσσαλονίκη γιατί δεν είναι ίδια. Δεν θα την συγκρίνω με καμιά άλλη Ελληνική πόλη. Θα ήταν άδικο (γι’ αυτές). Απλά είναι η ΛΑΡΙΣΑ. Με τα καλά της και τα κακά της.