Γράφει η Βιβή Γκαράνη - Καυηγήτρια Φυσικής αγωγής
Ο αθλητισμός σε όλες τις μορφές του αποτελεί διαχρονικό δομικό στοιχείο του ανθρώπινου πολιτισμού. Όπου και αν ανατρέξουμε στο παρελθόν, σε οποιαδήποτε εποχή και οποιαδήποτε περιοχή θα βρούμε αδιαμφισβήτητα στοιχεία της παρουσίας του από την αρχαία Ελλάδα και την ρωμαϊκή αυτοκρατορία ως και σήμερα. Αθλητισμό με την μορφή της άσκησης όπως στους Ολυμπιακούς Αγώνες της αρχαιότητας αλλά και με τη μορφή θεάματος σήμερα. Σε γενικές γραμμές ο αθλητισμός έχει να προσφέρει πολλά θετικά στοιχεία σε αυτούς που τον εξασκούν είτε ερασιτεχνικά είτε επαγγελματικά αλλά και σε αυτούς που τον παρακολουθούν σαν απλοί θεατές. Πρόκειται για έναν ενδιαφέρον συνδυασμό κοινωνικότητας, εθελοντισμού και παράλληλα ψυχαγωγίας. Διαμορφώνει στάσεις και τάσεις ζωής, προάγει και ενισχύει σημαντικές ηθικές αξίες όπως την πειθαρχεία, τον αυτοέλεγχο και την αυτοσυγκέντρωση. Περνάει το μήνυμα της αδελφοσύνης των λαών και της ευγενής άμιλλας.

 Ο αθλητισμός σαν θέαμα προάγει την ψυχική και την πνευματική ανάταση και είναι ένας κοινωνικός φορέας με δημιουργική δράση. Σε καμιά περίπτωση δεν θα έπρεπε να αποτελεί μέσο χειραγώγησης. Δυστυχώς στις μέρες μας όμως κάποιες φορές προβάλλει κάποια αρνητικά στοιχεία τα οποία δεν είναι αποτέλεσμα του ιδίου, αλλά αποτέλεσμα ανθρωπίνων συμπεριφορών και συμφερόντων. Ένα από αυτά είναι η εκδήλωση του φανατισμού σαν κοινωνικό φαινόμενο μέσα στα γήπεδα. Ο φανατισμός αυτός έχει σαν αποτέλεσμα την εμπορευματοποίηση του αθλητισμού και την αντιμετώπιση των ιδίων αθλητών σαν εμπορεύματα. Για την επίτευξη λοιπόν των στόχων χρησιμοποιούνται θεμιτά  και αθέμιτα μέσα όπως ντοπάρισμα εξαγορά ανθρώπων και συνειδήσεων. Δεν είναι όμως διόλου παράξενο αυτό διότι κάθε δράση του ανθρώπου με διάσταση κοινωνική υποθάλπτει και τον κίνδυνο παρεκτροπής πράγμα που ισχύει και για τον αθλητισμό. Αλλά με την παρέμβαση μιας άλλης ανθρώπινης ιδιότητας, της ηθικής γεννήθηκε η ευγενής άμιλλα όπως και προαναφέρθηκε. Χάρη σε αυτήν έχει λειτουργήσει τόσα χρόνια ο αθλητισμός και χωρίς την έντιμη διεξαγωγή της άμιλλας θα έχανε την ηθική παράμετρο της ουσίας του.