Γεννήθηκα, μεγάλωσα και έζησα 35 όμορφα χρόνια στη Σαλονίκη, έζησα κάποιο διάστημα στην Κύπρο, κάποιους μήνες στα Χανιά, κάποια χρόνια στην Αθήνα. Νόμιζα ότι δε θα τελειώσει ποτέ αυτή η περιπλάνηση. Και βρήκα το λιμάνι μου σε μια πόλη που δεν έχει θάλλασα, στη Λάρισα, στην ΠΟΛΗ ΜΟΥ. Σε μια πόλη για την οποία, όσο κι αν γκρινιάζω, άλλο τόσο αγαπώ. Μια πόλη που την επέλεξα συνειδητά γι' αυτό νιώθω πιο Λαρισαίος, χωρίς να απεμπολώ τη Σαλονικιώτικη καταγωγή μου. Μια πόλη, που από το 1992 που έφτασα εδώ, με δικαίωσε, με αδίκησε, με αγκάλιασε, με πλήγωσε. Μια πόλη που ποτέ δεν με άφησε χωρίς συναισθήματα και την ευχαριστώ γι' αυτό. Δεν έχει σημασία αν κάποτε ήταν ευχάριστα και κάποτε δυσάρεστα αυτά. Υπήρχαν και με έκαναν να νιώθω ότι ζω, ότι υπάρχω.
Όμως εκεί πίσω στην Σαλονίκη (Θεσσαλονίκη για τους υπόλοιπους) έμεινε ένα κομμάτι του εαυτού μου και κάποιοι πολύ δικοί μου άνθρωποι. Και μέσα μου κουβαλάω όλα τα χαρακτηριστικά αυτής της πόλης, αυτά που “σημαδεύουν” όσους ζουν για κάποιο διάστημα εκεί.

Ένας φίλος έλεγε κάποτε αστειευόμενος “Η Σαλονίκη είναι σαν την φαλάκρα. Δεν θεραπεύεται ποτέ”. Πόσο δίκιο είχε…
Έτσι αποφάσισα, μέσω του must, να κάνω ένα αφιέρωμα στην Σαλονίκη. Έκανα ένα διήμερο οδοιπορικό για να ζωντανέψουν μνήμες.
. Ένα οδοιπορικό που το έκανα όχι για να περιγράψω μέρη και γωνιές της πόλης. Κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Η Σαλονίκη είναι κάθε γωνιά και ιστορία. Ήθελα να ξυπνήσουν μέσα μου οι μυρωδιές, οι ήχοι και τα χρώματα της.     
Θέλησα να είμαι αποστασιοποιημένος από κάποιους επηρεασμούς και έτσι, παρά τις διαμαρτυρίες της Χριστίνας (της αδελφής μου) έμεινα σε ξενοδοχείο.

Με φιλοξένησε ο Φώτης Δρακόπουλος στο ξενοδοχείο Colors. Ένα πανέμορφο ξενοδοχείο στην καρδιά της πόλης, στην οδό Βαλαωρίτου, σε μια περιοχή που τα τελευταία χρόνια γίνεται το hot spot της πόλης. Με ξενάγησε και ήταν δίπλα μου τις δυο μέρες του οδοιπορικού μου. Ο Φώτης πολλές φορές με έκανε να γελάσω αλλά και να εντυπωσιαστώ. Μου έδειχνε μέρη που τα “έζησα” πολλά χρόνια πριν γεννηθεί αυτός, αλλά οι γνώσεις του για την σημερινή Θεσσαλονίκη είναι εντυπωσιακές. Έδεσε τέλεια τις μνήμες μου με την σημερινή πραγματικότητα. Και μου απαρίθμησε τους 100 λόγους για να πάει κάποιος στην Θεσσαλομίκη. Εγώ βρήκα αλλον έναν.
Σ’ ευχαριστώ Φώτη.

Δεν νομίζω όμως ότι μπορούσα μόνος μου να περιγράψω την Σαλονίκη όταν αυτό δεν το κατάφεραν αιώνες τώρα, πένες με μεγάλο ειδικό βάρος, γιατί ο καθένας εισπράττει ένα μέρος από τα όσα δίνει αυτή η πόλη. Έτσι ζήτησα από μια Λαρισαία-Σαλονικιά φίλη, την Λίλα Βούγια να γράψει κάτι για την δική της Σαλονίκη. Η Λίλα ζει στην Λάρισα, έχει έντονη δραστηριότητα συμμετέχοντας ενεργά στα κοινωνικά και πολιτιστικά δρώμενα της Λάρισας αλλά η Σαλονίκη πάντα κόβει βόλτες ανάμεσα στην ψυχή και στο μυαλό της. Έτσι μας πάει μια όμορφη βόλτα δένοντας το χθες με το σήμερα.
Σ’ ευχαριστώ Λίλα.

Όμως εμείς είμαστε Σαλονικιοί. Τι, θα γράφαμε κάτι κακό; Ένας τρίτος όμως, που την έζησε, τι πήρε απ’ αυτήν; Ο δημοσιογράφος Γιώργος Τράντας με τον ξεχωριστό δικό του τρόπο μας περιγράφει στιγμές και συναισθήματα από αυτά που μόνο η Σαλονίκη γεννά και την κάνουν την πιο ερωτεύσιμη πόλη της Ελλάδας. Και αυτά που γράφει ο Γιώργος παίρνουν μεγαλύτερη αξία από το γεγονός ότι είναι πάντα αυστηρός και δίκαιος κριτής απ’ ότι δείχνει η 20ετία που δημοσιογραφεί. Είναι ο καλύτερος μάρτυρας για την Σαλονίκη της ψυχής μου (την καρδιά μου την έκλεψαν η Λάρισα και μια Λαρισαία).
Σ’ ευχαριστώ Γιώργο.

Όλοι εσείς που έχετε πάει σε μια πόλη που έχει Διεθνή έκθεση, Φραπόγαλο, Φεστιβάλ Κινηματογράφου, τρίγωνα Πανοράματος, Φεστιβάλ Τραγουδιού, μεγάλη παραλία, μπουγιουρντί, χαλαρούς ρυθμούς, μπουγάτσα με ότι θέλεις… έχετε πάει στην Θεσσαλονίκη.
Σας δίνουμε μια διαφορετική ευκαιρία. Αν ξαναβρεθείτε σε εκείνα τα μέρη να πάτε στην “Σαλονίκη”.
Καλή ανάγνωση…