Η “παράξενα όμορφη” ατμόσφαιρα της Θεσσαλονίκης δεν γίνεται εύκολα αντιληπτή από τον καθένα.

Είναι λάθος η έκφραση “πήγα στην Θεσσαλονίκη”. Στην Θεσσαλονίκη δεν μπορείς να πας. Έρχεται εκείνη σε σένα και μπαίνει μέσα σου. Έρχεται και κατακλύζει τις αισθήσεις, τα συναισθήματα σου. Με τους ήχους, τις μυρωδιές, τις γεύσεις,  τις συνήθειες, την χαλαρότητα και την φιλικότητα της. Αν. δεν τα νιώσεις τότε δεν έχεις πάει ποτέ στην Θεσσαλονίκη. Απλά πέρασες από άλλη μια Ελληνική πόλη. Πριν συνεχίσω θα ήθελα να ξεκαθαρίσω κάτι. Δεν είμαι κανένα “ψώνιο” με τη καταγωγή μου. Είμαι απλά ένας “Σαλονικιός”, αν κι έχω φύγει πριν 30 χρόνια, και κουβαλάω τις μνήμες μια πόλης που όμοια της δεν γνώρισα στην υπόλοιπη Ελλάδα. Και “Σαλονικιός” δεν γίνεσαι αν δεν έχεις γεννηθεί εκεί. Αν δεν έχεις παίξει μικρός στην Πλατεία Αριστοτέλους τα απογεύματα της Κυριακής, αν δεν έχεις παίξει πετροπόλεμο στα αρχαία ερείπια της πλατείας Δικαστηρίων, αν δεν έχεις παίξει μπάλα στα μάρμαρα του Διοικητηρίου (είναι πια parking), αν- έφηβος- δεν έχεις φλερτάρει στην πλατεία Ναυαρίνου ή στα κάστρα, αν δεν έχεις ξενυχτήσει στην Αρετσού, αν δεν έχεις κολυμπήσει στην Περαία ή στην Αγία Τριάδα, αν, αν, αν…
Ατέλειωτα “αν” που σε κάνουν  “Σαλονικιό”.
Η “παράξενα όμορφη” ατμόσφαιρα της Θεσσαλονίκης δεν γίνεται εύκολα αντιληπτή από τον καθένα. Πρέπει οι “δέκτες” σου να είναι ανοιχτοί και ανάλογα συντονισμένοι για να την “πιάσουν”. Να μπορείς να νιώθεις την πόλη ως έναν πολύμορφο ζωντανό οργανισμό, όπου παρελθόν, παρόν και μέλλον γίνονται ένα. Όλοι οι άνθρωποι που έζησαν στην πόλη άφησαν σ’ αυτήν το στίγμα τους.
Και οι “Σαλονικιοί” παράξενη φάρα. Αν νιώσεις την ατμόσφαιρα και ζήσεις στον ρυθμό της πόλης γίνεσαι ένας απ’ αυτούς. Αν όχι είσαι ένας επισκέπτης και σε αντιμετωπίζουν με τον φιλόξενο και φιλικό τρόπο τους.
Υπάρχει «κάτι» στην ατμόσφαιρα
Έχετε αναρωτηθεί ποτέ, όσοι ζήσατε στην Θεσσαλονίκη, γιατί στην πόλη αυτή πλανάται μια  απροσδιόριστη μυρωδιά μελαγχολίας; Μη μου πείτε τώρα ότι δεν το έχετε αισθανθεί ποτέ. Η Θεσσαλονίκη είναι φημισμένη, ακόμη και στους ξένους περιηγητές, για αυτή την καταπληκτική της αντίφαση. Την αίσθηση μελαγχολίας στην ατμόσφαιρα που συγκρούεται με την πάντα καλή διάθεση των κατοίκων της. Όπως είναι φημισμένη και για τα σπάνια ηλιοβασιλέματά της. Αν είστε από λίγους ευαίσθητους και ρομαντικούς που έχουν απομείνει στην βάρβαρη εποχή μας, μπορείτε εύκολα να αφουγκραστείτε τις μυστικές φωνούλες  και να διαισθανθείτε τα “ενεργειακά κύματα” της Θεσσαλονίκης.
Τα αρχαία τείχη, οι βυζαντινές εκκλησίες, τα Τούρκικα εγκαταλειμμένα σπίτια, οι προπολεμικές πολυκατοικίες έχουν εγκλωβίσει την ενέργεια των ανθρώπων που έζησαν μέσα τους.
Αυτοί οι λεγόμενοι «πρόσγειοι» είναι ψυχές Θεσσαλονικέων που έζησαν ανά τους αιώνες στην πόλη μας και αφού πέθαναν δεν μπόρεσαν να αποχωριστούν τα όσα αγάπησαν σ’ αυτήν. Ακόμη και μετά θάνατον είναι δεμένοι με τη Θεσσαλονίκη. Γιατί λοιπόν να μην είμαστε δεμένοι μαζί της κι εμείς οι ζωντανοί Θεσσαλονικείς;