Γενικά

Γεννήθηκα, μεγάλωσα και έζησα 35 όμορφα χρόνια στη Σαλονίκη, έζησα κάποιο διάστημα στην Κύπρο, κάποιους μήνες στα Χανιά, κάποια χρόνια στην Αθήνα. Νόμιζα ότι δε θα τελειώσει ποτέ αυτή η περιπλάνηση. Και βρήκα το λιμάνι μου σε μια πόλη που δεν έχει θάλλασα, στη Λάρισα, στην ΠΟΛΗ ΜΟΥ. Σε μια πόλη για την οποία, όσο κι αν γκρινιάζω, άλλο τόσο αγαπώ. Μια πόλη που την επέλεξα συνειδητά γι' αυτό νιώθω πιο Λαρισαίος, χωρίς να απεμπολώ τη Σαλονικιώτικη καταγωγή μου. Μια πόλη, που από το 1992 που έφτασα εδώ, με δικαίωσε, με αδίκησε, με αγκάλιασε, με πλήγωσε. Μια πόλη που ποτέ δεν με άφησε χωρίς συναισθήματα και την ευχαριστώ γι' αυτό. Δεν έχει σημασία αν κάποτε ήταν ευχάριστα και κάποτε δυσάρεστα αυτά. Υπήρχαν και με έκαναν να νιώθω ότι ζω, ότι υπάρχω.
Όμως εκεί πίσω στην Σαλονίκη (Θεσσαλονίκη για τους υπόλοιπους) έμεινε ένα κομμάτι του εαυτού μου και κάποιοι πολύ δικοί μου άνθρωποι. Και μέσα μου κουβαλάω όλα τα χαρακτηριστικά αυτής της πόλης, αυτά που “σημαδεύουν” όσους ζουν για κάποιο διάστημα εκεί.

Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη παράξενη. Μεγάλη αλλά ζεστή, φιλόξενη  και ανθρώπινη. Φημισμένη για τις  μοναδικές γευστικές απολαύσεις επηρεασμένες από την ανατολίτικη παράδοση, για τις  εξαιρετικές ποικιλίες Μακεδονικών κρασιών, για τα όμορφα δειλινά στο Θερμαϊκό κόλπο με φόντο τον Όλυμπο. Είναι μια πόλη που γεννάει καλλιτέχνες, που φιλοσοφεί, που αγαπάει τη ζωή και την απολαμβάνει. Μια πόλη που αναστατώνει όλες τις αισθήσεις.
Είναι γλυκιά σαν τα τρίγωνα Πανοράματος, πικάντικη σαν το μπουγιουρντί, χορταστική σε όλα σαν τα “βομβίδια” της στοάς Μοδιάνο.
Ευωδιαστή σαν την αύρα του Θερμαϊκού ή σαν τις μυρωδιές του βαρδάρη.
Πολύβουη με τις χαρακτηριστικές προφορές από όλο τον Ελληνισμό αλλά με κυρίαρχα το παχύ «λ» και τα να «σε πω» και να «σε δώσω» των κατοίκων της.
Και όμορφη. Όπως στις εικόνες που ακολουθούν. 

Οι Θεσσαλονικείς είναι γνωστοί ως φιλόξενοι, φιλικοί και ντόμπροι!

Η Θεσσαλονίκη έχει χρώμα! Χρώμα Βυζαντινό, ανατολής, Βαλκανίων.